Gjashtë ditë me radhë, policia është përballur me protestuesit, duke u bërë fytyra më e dukshme e një shteti që ka zgjedhur të tregojë forcën përballë qytetarëve. Por sot, në mesditë, në lulishten përpara Parlamentit, një tjetër pamje tregonte se në çfarë gjendjeje ka përfunduar ky shtet. Policët po hanin drekën. Shumica me nga një Molto në dorë, të tjerë me nga një racion pilaf.
Kjo është Shqipëria e Edi Ramës, ku policët nxirren çdo ditë në vijën e parë të përballjes me protestuesit, por kushtet në të cilat ata punojnë janë një tjetër histori, shumë larg fasadës që përpiqet të shesë kryeministri.
Policë pa uniforma të përshtatshme, pa këpucët që u duhen për shërbimin, me dieta të papaguara dhe efektivë që përfundojnë duke blerë rroba në Temu për të kryer detyrën. Ky është realiteti që fshihet pas uniformës së shtetit. Një institucion që duhet të garantojë rendin publik, por që nuk arrin t’u sigurojë punonjësve të vet as kushtet elementare për të kryer punën.
Dhe në këtë panoramë mjerane shfaqet Edi Rama, i cili u premton policëve 2500 euro. Dy mijë e pesëqind euro! Një shifër që tingëllon bukur në deklaratat publike, por që bëhet fyese kur përballë saj ke policin që ha një Molto në lulishte, efektivin që punon pa pajisjet e duhura dhe punonjësin që pret t’i paguhen detyrimet për shërbimin e kryer.
Rama u premton mijëra euro, ndërsa policia numëron mungesat. Ky është paradoksi i një pushteti që ka para për premtime spektakolare, por që duhet të japë llogari për kushtet konkrete në të cilat punojnë njerëzit e tij.
Dhe këtu nuk bëhet fjalë për luks. Një palë këpucë të përshtatshme, një uniformë dinjitoze dhe pagesa në kohë nuk janë privilegje që policët duhet t’i kërkojnë me lutje. Janë detyrime të shtetit ndaj njerëzve që paguhen për të kryer një shërbim publik. Kur këto mungojnë, çdo fjalim për modernizimin e institucioneve tingëllon si tallje.
Për gjashtë ditë, këta efektivë janë vënë përballë protestuesve. Kanë qenë ata që kanë qëndruar në rrugë, kanë zbatuar urdhrat dhe kanë përballuar tensionin. Por a ka menduar ndokush në qeveri se çfarë ndodh me ta kur hiqet kamera, kur mbaron shërbimi dhe kur u vjen radha të përballen me nevojat e tyre të përditshme?
Është e lehtë të kërkosh bindje, disiplinë dhe sakrificë nga policia. Është e lehtë t’i vendosësh përballë qytetarëve dhe t’i bësh pjesë të një përplasjeje politike. E vështirë është t’u garantosh kushtet që u takojnë. Për këtë nuk mjaftojnë as konferencat për shtyp, as premtimet me shifra të mëdha dhe as propaganda për një shtet që funksionon.
Molto-ja dhe pilafi nuk janë problemi. Problemi është se çfarë përfaqësojnë në këtë kontekst: një kontrast brutal mes propagandës së pushtetit dhe realitetit të njerëzve që ai përdor për të ushtruar autoritetin e vet.
Dhe ndërsa kryeministri flet për 2500 euro, fotografitë nga lulishtja përpara Parlamentit tregojnë një realitet që nuk mund të mbulohet me fjalë. Një polici e lënë në kushte që nuk përputhen me përgjegjësinë që i kërkohet, një institucion që duhet të jetë profesional dhe dinjitoz, por që përballet me mangësi elementare, dhe një qeveri që vazhdon të shesë premtime sikur qytetarët nuk e shohin atë që ndodh para syve të tyre.
Në çfarë grade ka përfunduar shteti shqiptar, kur policët që dalin në rrugë për ta përfaqësuar duhet të përballen me mungesa elementare, ndërsa kryeministri u premton mijëra euro?
Kjo nuk është më thjesht çështje e kushteve të punës së policisë. Është fotografia e një shteti që ka humbur ndjenjën e masës, të përgjegjësisë dhe të dinjitetit. Një shtet që kërkon shumë nga punonjësit e vet, por që duhet të shpjegojë pse nuk u jep atë që u takon.
Dhe kur e gjithë kjo ndodh ndërsa qytetarët protestojnë prej gjashtë ditësh, pyetja bëhet edhe më e rëndë: çfarë vlere ka forca e një shteti, nëse ai nuk është në gjendje të kujdeset as për njerëzit që e mbajnë në këmbë?
Lexo edhe
PËRSHKALLËZOHET PROTESTA! Fishekzjarrë drejt policisë, autoboti me ujë dhe gaz lotsjellës
Rikthehet tensioni në protestë, policia ndjek turmën me autobotin e ujit
