Është një nga rrugët më të frekuentuara në veri të vendit. Çdo ditë, e sidomos në fundjavë, aksi Milot-Rrëshen përshkohet nga mijëra automjete. Përgjatë rrugës takon banorë të zonës që dalin për të shitur produktet e tyre të shtëpisë. Një pamje që, në vetvete, nuk ka asgjë të keqe. Përkundrazi, është një traditë dhe një mënyrë jetese për shumë familje. Problemi nis disa metra më tutje.
Të gjithë ata që kanë udhëtuar në aksin Milot-Rrëshen e kanë parë këtë skenë.
Në anë të rrugës qëndrojnë banorë të zonës me fruta, perime, mjaltë, arra apo produkte të tjera të prodhuara prej tyre.
Një treg i vogël informal, por që i jep jetë rrugës dhe u krijon mundësi familjeve të zonës të shesin atë që prodhojnë.
Por pas tavolinave ku shiten këto produkte fshihet një tjetër realitet.
Plehra. Shishe plastike, qese, letra, ambalazhe dhe mbetje të tjera janë shpërndarë përgjatë rrugës. Në disa pjesë, mbetjet janë grumbulluar në sasi të konsiderueshme, duke krijuar një pamje që nuk ka asgjë të përbashkët me bukurinë natyrore të zonës.
Dhe pyetja është e thjeshtë: Si kemi arritur deri këtu?
Një rrugë, dy realitete
Në njërën anë janë njerëzit që shesin produktet e tyre.
Në anën tjetër, pas tyre, një hapësirë e mbushur me mbetje.
Dhe kjo është ajo që duhet të na shqetësojë.
Nuk është problem të shesësh prodhimet e tua në anë të rrugës. Problemi është që një hapësirë publike, e përbashkët dhe që përdoret nga mijëra njerëz, të kthehet në një vendgrumbullim mbetjesh.
Shishet hidhen nga automjetet.
Qeset mbeten në tokë.
Letrat dhe ambalazhet shpërndahen nga era.
Dhe dita pas dite, një tjetër pjesë e natyrës humbet nën plehra.
Përgjegjësia nuk është vetëm e shtetit
Sigurisht që këtu ka përgjegjësi edhe institucionale.
Duhet të ketë kontrolle. Duhet të evidentohen dhe ndëshkohen ata që hedhin mbetjet në mënyrë të paligjshme. Duhet të ketë kosha, pastrim dhe një sistem funksional menaxhimi të mbetjeve.
Por nuk mund t’ia lëmë të gjithë fajin shtetit.
Përgjegjësi kanë edhe vetë njerëzit që jetojnë dhe punojnë aty.
Sepse nëse pranë teje po krijohet një “mal” me mbetje dhe ti vazhdon të shesësh produktet sikur asgjë nuk po ndodh, problemi nuk është më vetëm i institucioneve.
Është edhe i komunitetit.
Kur filluam të kujdesemi vetëm për pragun tonë?
Ndoshta ky është problemi më i madh.
Jemi kthyer në një shoqëri ku shpesh kujdesemi vetëm për atë që kemi brenda oborrit, brenda shtëpisë apo përpara biznesit tonë.
Përtej pragut, sikur nuk është më puna jonë.
Por rruga është e jona.
Natyra është e jona.
Lumi është i yni.
Mali është i yni.
Hapësira publike është e jona.
Dhe kur ajo mbushet me mbetje, dëmtohemi të gjithë.
Shteti nuk mund të vendosë një polic në çdo kilometër rruge. Nuk mund të ketë një punonjës pas çdo qytetari për t’i thënë: “Mos e hidh shishen në tokë”.
Kjo duhet të nisë nga ne.
Duhet të bëhemi “policët” e mjedisit tonë
Nëse shohim dikë që hedh mbetje, duhet të kemi kurajën t’i themi të mos e bëjë.
Nëse shesim në anë të rrugës, duhet të kujdesemi që hapësira përreth nesh të mos kthehet në landfill.
Nëse udhëtojmë me makinë, shishja që nuk na duhet nuk duhet të përfundojë nga dritarja.
Duket një gjë e vogël.
Por mijëra veprime të vogla krijojnë një katastrofë të madhe.
Aksi Milot-Rrëshen nuk duhet të jetë një rrugë ku, bashkë me produktet e zonës, turistëve dhe udhëtarëve u serviret edhe një pamje me mbetje.
Sepse një vend nuk gjykohet vetëm nga rrugët që ndërton.
Gjykohet edhe nga mënyra se si kujdeset për atë që ka përreth.
Dhe nëse sot nuk e pastrojmë atë që kemi hedhur vetë, nesër nuk duhet të habitemi kur plehrat të na mbulojnë.
Natyra nuk është pronë e askujt. Është pasuria e të gjithëve.
Lexo edhe:
10 destinacionet më të mira për fundjavë në Shqipëri
10 destinacionet më të bukura në Shqipëri që mund t’i vizitoni edhe me buxhet të ulët













