Zgjedhjet për kryetar në Partinë Demokratike po zhvillohen në një klimë që më shumë ngjan me formalitet sesa me një proces të hapur demokratik. Në vend të debatit, konkurrencës së ideve dhe përballjes së alternativave, gara është shoqëruar me përjashtime, interpretime statutore, afate të diskutueshme dhe kandidatura të bllokuara në minutat e fundit.
Kjo situatë ka rikthyer një pyetje thelbësore: pse Sali Berisha nuk e hap Partinë Demokratike?
Hermetizimi i PD-së, strategji mbijetese politike
Prej vitesh, PD është kthyer në një parti gjithnjë e më të centralizuar, ku vendimmarrja buron nga një rreth i ngushtë dhe jo nga strukturat apo anëtarësia. Në vend të një partie pluraliste, opozita më e madhe në vend po funksionon si një organizëm i kontrolluar fort nga lidershipi aktual.
Hermetizimi i partisë duket si një strategji mbijetese politike. Sa më e mbyllur partia, aq më i ulët rreziku për sfidë të brendshme. Sa më pak zëra kritikë, aq më e sigurt karrigia e kryetarit.
Nga çfarë ka frikë Berisha?
Pyetja që shtrohet natyrshëm është: nga kush ka frikë Berisha?
Jo nga kundërshtarët politikë, por nga gara e vërtetë brenda partisë. Një proces i hapur do të nxirrte në sipërfaqe pakënaqësitë e akumuluara, lodhjen e bazës dhe kërkesën për brez të ri drejtues.
Një garë reale do të testonte nëse Berisha gëzon ende shumicën morale dhe politike brenda PD-së, apo nëse autoriteti i tij mbështetet vetëm mbi kontrollin organizativ.
Makinacionet e minutës së fundit, kujt i shërbejnë?
Publikimi i kritereve në momentet e fundit, debatet mbi afatet, mospranimi i kandidaturave dhe interpretimet selektive të statutit krijojnë perceptimin e një gare të paracaktuar.
Këto lëvizje nuk i shërbejnë demokratëve, por vetëm ruajtjes së status quo-së. Kur rregullat përdoren për të përjashtuar rivalët dhe jo për të garantuar standardet, procesi humbet legjitimitetin.
Në politikë, mënyra si fiton është po aq e rëndësishme sa vetë fitorja.
Reagimet që zbuluan krizën
Reagimi i Ervin Salianji
Kandidimi i Salianjit dhe retorika e tij për demokratizimin e PD-së treguan se ekziston një brez brenda partisë që kërkon ndryshim. Ai artikuloi hapur idenë se Berishës duhet t’i njihen meritat historike, por koha e tij politike ka mbaruar.
Ky mesazh godet direkt narrativën e lidershipit të përjetshëm.
Reagimi i Evi Kokalari
Zëri i saj kritik nga jashtë strukturave tradicionale të PD-së ka denoncuar prej kohësh mungesën e demokracisë së brendshme dhe kapjen e partisë nga interesa të ngushta. Reagimet e saj tregojnë se pakënaqësia nuk është vetëm lokale, por edhe në diasporën demokratike.
Reagimi i Alesia Balliut
Edhe kandidatura e Alesia Balliut u pa si test për seriozitetin e procesit. Nëse figura të reja, gra apo përfaqësues jashtë establishmentit nuk gjejnë hapësirë reale, atëherë slogani i rinovimit mbetet formal.
Çfarë humbet PD?
Partia Demokratike nuk humbet thjesht një garë të brendshme. Humbet mundësinë për t’u rilindur si alternativë qeverisëse.
Një parti që ka frikë zgjedhjet brenda vetes, vështirë se bind qytetarët se mund të garantojë zgjedhje të lira për vendin.
Një parti që mbyll dyert për kritikët, vështirë se hap dyert për elektoratin gri.
Mesazhi final
Berisha mund ta fitojë edhe këtë mandat, por pyetja reale nuk është kush fiton PD-në. Pyetja është nëse PD po humbet të ardhmen e saj.
Nëse gara mbetet formalitet dhe jo konkurrencë, atëherë partia rrezikon të kthehet në një sigël personale dhe jo në një forcë moderne opozitare.
Në fund, frika më e madhe nuk është humbja e postit. Është hapja e derës së ndryshimit.
Analizë / Tempull.com
